Dagboek van een rondjesfietser, Zondag 15 november 2009

 

 

Men heeft mij gevraagd om een verslag te schrijven van deze gedenkwaardige rit die de geschiedenis in zal gaan als de rit van de lekke banden.

 

 Zoals iedereen, vroeg ik mijzelf ook af wat gaat het worden met het weer? Zaterdag was het weer werkelijk verschrikkelijk, regen en harde wind. Maar zondagochtend begon met nauwelijks wind en vooralsnog geen regen.

 

Bij mij begon de dag al direct met een lekke band. De eerste van dit jaar.

 

De opkomst was uitstekend, zo goed zelfs dat er een aantal nieuwe fietsers aanwezig waren en dat is natuurlijk erg leuk.

 

Er werden twee groepen gevormd, één voor de “korte tocht” en één voor de “vol verassingen tocht” .

 

Fietsend naar de Hollandse Brug voelde ik dat ik twee weken niet had gefietst (griep), maar ja onder je fietsmaten word je vanzelf meegenomen en dus zijn we er lekker tegen aan gegaan. Onmiddellijk na de Hollandse Brug, staken we de brug over de snelweg A1 over die vervolgens overgaat in een pad door weilanden. Dit was zo nieuw voor Michel dat hij pardoes naast het fietspad reed en plotseling met een been boven een sloot hing. Iedereen vroeg af, wat moet je daar nou? Dat was natuurlijk tranen met tuiten lachen. Op zoek naar de afslag Nederhorst den Berg begon het te regenen en wel flink ook. Eenmaal in Nederhorst den Berg aangekomen riep Sander “lek” en dat was nummer twee van deze dag. Bij het zoeken naar een schuilplaats staan daar vijf “bijzonder ervaren fietsers” zich te bekommeren over een voorbandje van een fiets. Ieder van deze ervaren fietsrijders wist wel wat te doen. Na tien minuten en vier gaspatronen later (normaal heb je er maar één nodig) hadden we de fiets gerepareerd. Lachen uiteraard.

 

Nu snel op weg naar de koffie en de appeltaart. Drijfnat kwamen we daar binnen. Met grote verbazing werden we aangekeken. Wat zou er aan de hand zijn? Toen ik mijn gezicht in de spiegel bekeek begreep ik de verbazing. Onder de modder en alleen maar twee ogen te zien. We hebben ons zelf opgeknapt en daarna genoten van de warme koffie en de appeltaart. Afrekenen met vijf natte kerels valt ook niet mee, zeker niet als ze alleen maar biljetten van 20 bij zich hebben. Verbazing alom bij de serveerster die ons graag terug wilde zien. Toch wel.

 

 

Opzoek naar de fietsen ontdekte - jawel Sander natuurlijk - lek nummer drie van de dag. Ervaren als wij inmiddels waren, hebben wij deze band geplakt. We werden  gadegeslagen door Frank en Michel die ons aanwijzingen konden geven vanuit het warme restaurant. Bij het wegrijden misten wij Frank. Waar zou die toch gebleven kunnen zijn? Na enige tijd kwam Harm Anton er achter dat hij een “Obama in het witte huis” had achtergelaten! Ja, dat duurt natuurlijk even,

 

Na een kwartiertje lekker op gang te zijn gekomen, kwam - jawel Sander natuurlijk -  er achter dat hij de gelukkige was van de vierde lekke band van de dag. Met inmiddels veel ervaring zouden we wel even de band verwisselen. Maar ja wie had er nog banden en… wie had er nog gaspatronen na al dat vervangen van binnenbanden? We konden nog maar net ook deze band vervangen. Dus weer gauw verder. Sander stapt op en wat denk je? Ook de voorband bij zijn fiets leeg! De laatste binnenband uit de voorraad banden werd geleverd door zijn vrienden, maar gaspatronen waren er niet meer, dus werd dan maar de kleine handpomp van Michel gebruikt. Sander werd alleen maar stiller en stiller en riep om zijn moeder!

 

 

Dit gebeurde op de Eemnesser Dijk. Dus waren we weer dichtbij Almere.

 

Al met al hebben we genoten. Er werd goed gereden, gelachen en het gevoel dat je dit samen doet met je sportmaten deed een ieder goed. We hebben zo’n 100 kilometer gereden. Ik hoop dat we deze tochten nog lang gezamenlijk zullen rijden. Eenmaal thuis kwam ik een vermoeide Eva tegen die samen met de andere groep een heerlijke rit hadden gereden.

 

Ik kijk nu al uit naar de volgende tocht.

 

Uw fietsende dagboekenier,