Het waren niet minsten die bij dit dreigende weer bereid waren om aan de start te komen voor een verrassingstocht waarbij vooraf slechts twee zekerheden bekend waren: de Hollandse- en de Stichtse Brug! Echte schrikbeelden bij Eva, Kiekie, Elly, Jos, Danny, Michel en Jan.

 

Geen verrassing was de keiharde wind tegen die de Stichtse Brug veranderde in de Stichtse Muur. Deze storm met zware regenbuien rond het middaguur was van tevoren aangekondigd. Een dappere uitlooppoging van Michel werd teniet gedaan door Danny die op zijn beurt weer teruggepakt werd door Jan. Samen ploeteren om met de tweede adem de laatste klim naar de, jawel, 22 (tweeëntwintig) meter hoge brug te pakken. Michel en Kiekie vonden hun cadans weer en vochten zich weer een weg terug naar de kop. Elly, verstandig als zij is, was rustig aan de klim begonnen maar kwam beheerst naar voren om de mannen een lesje te leren. Een paar jaar spinnen en RPM wierpen zijn vruchten af. Op geringe afstand volgden Jos en Eva. Van deze beiden zouden we later meer horen.

 

Direct na de afzink naar het Gooi bedacht Elly dat de lente al begonnen was en wilde dat persoonlijk onderzoeken. Daartoe werd de fiets geparkeerd en dook zij de bosjes in. Opgelucht kwam zij terug. De natuur laat zich niet misleiden! Gerustgesteld hezen we ons weer in het zadel.

 

Kop over kop doken we het Gooi in. Na Huizen werd op aanwijzing van Danny een afzwaaier via Blaricum in de tocht ingebouwd. Waarom? Wel, de hoogtemeters moesten nog gepakt worden! Danny kende daar nog een puist van jewelste en daar moesten we beslist nog over heen. Eva en Jos gaven geen krimp en beten zich vast in het spoor van de koplopers. Op de top werden de energiebars uitgewisseld en de merkwaardige bloei- en plantwijze van de hyacinten bewonderd. Naar rrrechts rrrichten, opstellen in rrrotten van twaalf!!! Zo doen ze dat in het Gooische!

 

In de doortocht van Naarden moest natuurlijk “CoffeeCulture” worden aangedaan voor de koffie- en chocolademelk variaties. Een geweldige verrassing was hier: hoe maak je zelf je eigen chocolademelk? Gegevens zijn: één stokje met daar aan één blokje pure- of melkchocolade en één beker hete melk. Simpel nietwaar. De zelfwerkzaamheid wordt hier gevraagd. Stokje plus blokje in de hete melk dompelen, de chocolade laten oplossen, slurpen en dan maar langzaam genieten. Simpel, maar niet voor iedereen. Je kunt ook alvast het blokje in je mond stoppen en dan de hete melk er achteraan gooien! Dit soort merkwaardige figuren nemen we ook mee op zondagmorgen. Een beetje dom. Toch wel

 

Naarden is het keerpunt en dat gold ook voor de wind. Nu langs het Gooimeer terug om de nieuwe witte appartementen te bewonderen en tevens om het betere veldrijden te beoefenen om de weg weer te bereiken. Natuurlijk weer een briljant idee van – u raadt het al – van die man van dat blokje chocolade!

 

De laatste klim is over de Hollandse brug. Met een beetje hulp van de rugwind komen we allemaal spurtend over de top. In de toch altijd lastige afdaling bereikte Eva een duizelingwekkende top van 42 km!

 

De stal wordt geroken en het Spoorbaanpad wordt fluitend genomen. Nog net op tijd wordt er afgestapt om de groep op de foto te zetten. Een voorbijganger wordt bereid gevonden om het plaatje te schieten. Even twijfelt hij want hij wilde eigenlijk ook wel samen met deze kuitenbijters vereeuwigd worden. Hier moeten we hard zijn. Om tot deze groep te behoren moet je natuurlijk wel even wat gepresteerd hebben en het liefst op de fiets!

 

Gelukkig duurt dit fotomoment niet te lang want achter ons pakken de wolken zich al samen. Op weg naar de douche verlaten ons achter elkaar de bruggenbedwingers/sters met de opdracht: eerst de fiets schoonmaken en dan pas ben je zelf aan de beurt! Zo zijn onze manieren.

 

Uw fietsende dagboekenier,

 

Jan van ’t Hoff