Het weerbericht gaf iets boven nul aan voor afgelopen zondag. Dus ik was heel benieuwd hoeveel aanmeldingen ik zou krijgen voor deze winterse tocht door onze mooie Flevopolder.

 

Zaterdagmiddag had alleen Frank zich opgegeven. De verrassing was zondag dan ook groot toen ik bij deMIX aankwam en daar Jan en Sander, warm ingepakt, binnen zag zitten.

 

Dus met zijn vieren solidair de ochtendkou in. We waren nog nauwelijks onderweg toen Sander vroeg of ik ook zo’n hoge hartslag had. “Zal wel door de kou komen” zei ik en zag dat ikzelf al een hartslag van 166 had. Hmmm…laten we maar hopen dat dit nog gaat veranderen dacht ik toen we op het smalle fietspad langs de Hoge Vaart reden. Kilometers lang hadden we een prachtig uitzicht op de opkomende zon en op een verstild landschap. Veel rijp aan de struiken en de bomen langs de Hoge Vaart.

 

Maar plotseling ging er een telefoon af. Frank had namelijk een belangrijk zakelijk gesprek en nam hiervoor ruimschoots de tijd. Om ons warm te houden doken we weg in de kragen van onze jassen en vroegen ons af of we voor het donker nog in Almere terug zouden zijn. Eindelijk was hij hiermee klaar en om de kou uit de lucht te halen stelde hij voor om de verloren tijd dan maar in te halen door 30 km per uur te rijden. Bedankt Frank!!

 

Na een tijdje fietsten we door een soort “natuurreservaatje” met lage, gedrongen  bomen en struiken. Plotseling dook er langs het pad een kudde paarden op.

Met een beetje fantasie waande je je op de Mongoolse steppen. Door het aanstormende geweld in fel rode en blauwe fietstenues sloegen ze echter op de vlucht. Duidelijk geen fietsliefhebbers, bah. Over een wildrooster de bosschages weer uit. Nu verder in de richting Zeewolde.

 

Bij de sluis sloegen we rechtsaf over de Knardijk de richting van de Oostvaardersplassen in.
Vlakbij de sluis stond een auto met een Duits kenteken geparkeerd. Het raampje stond open. Door het geopende portierraampje liep een riem en aan deze riem zat een vrolijk kwispelende hond. Aan de andere kant van de riem zat het bazinnetje.

 

De auto zette zich in beweging en het hondje liep braaf, in de pas met de auto, de Knardijk af.

 

Zo kan het ook !!!

 

Over de Knardijk konden we zonder slipgevaar fietsen. Er was geen schaap of schapenkeutel meer te bekennen. Waren ze allemaal op stal of had het Offerfeest van 16 november hier iets mee te maken? In ieder geval bleven onze bandjes schoon.

 

Halverwege de Knardijk zagen we een witte kerkuil in de bomen zitten. We stopten allemaal om hem goed te kunnen bekijken maar op dat moment vloog hij weer weg, verstoord is zijn zondagsrust denk ik. Niet veel verderop vlogen twee grote ooienvaren over de dijk.

 

Volgens Jan worden deze vogels ’s morgens door de plaatselijke VVV met een opwindmechanisme uitgezet. Met zoveel toeval klonk dit mij wel aannemelijk in de oren.

 

Op de Knardijk denderden we weer voort en ik zag nu mijn hartslag wel erg sterk omhoogvliegen; 178 al! Dan weer extreem naar beneden. Ging het wel goed met mij? Tot Sander naast mij reed en zei dat hij op 173 zat. Ik ook. Tja, nu was het duidelijk. We namen elkaars hartslag over en dat ondanks onze gecodeerde Polar horloges. Oef, ik hoef dus even niet naar de doktor.

 

Het werd langzamerhand tijd voor een bak koffie. In het Bezoekerscentrum Oostvaardersplassen konden we ons opwarmen en dronken we voor een euro een bekertje automatenkoffie of een drankje. Verder geen andere cateringfaciliteiten.
Echt bedoeld voor vogelenthousiastelingen, die nemen zelf hun pakje brood mee.

 

We hebben onze energierepen maar getrokken en halfvoldaan (deze keer geen appeltaart met slagroom) vertrokken we weer. We waren allemaal behoorlijk verkleumd en kozen daarom voor de korte route terug. De weg terug langs De Lage Vaart komt een andere keer nog wel.

 

Op de terugweg namen we afscheid van Frank en reden verder in de richting van Almere Buiten.

In de woonschepenhaven was ik al thuis en moest Jan alleen de brug nog maar over. Sander had nog 8 km in de kou voor de boeg maar hij was danook de jongste van ons vieren. Die kon nog wel wat hebben.

 

Uw fietsende dagboekenier,

 

Michel de Waart